Parson Brown

Orkesten

'Jij moet een boek schrijven. Je hebt een boek in je.' Tientallen keren kreeg Danny Gordijn hetzelfde dringende advies van Erik de Zwart. Telkens was het antwoord van Danny hetzelfde: 'Nee, ik kan beter een plaat maken.'
Het was in de tijd dat Erik de Zwart op TMF wekelijks de Top 40 presenteerde dat de twee elkaar leerden kennen. Erik praatte de clipjes aan elkaar met teksten die door Danny waren geschreven. Een prima werkrelatie, mede gevoed door een gedeelde passie voor Pink Floyd. Logisch dus dat het tweetal in juli 2005 samen afreisde naar Londen voor het reunieconcert van de legendarische band op Live8. Op de terugweg wederom het bekende ritueel: 'Jij moet een boek schrijven.' 'Nee, een plaat.' In de euforie van het moment viel Erik uit zijn rol: 'Laat dan maar eens wat horen, van die rotzooi.' Wat hij te horen kreeg was een demo van vijf liedjes, opgenomen voor te weinig geld in de slechtste studio van Nederland. Lang niet perfect, maar ook niet de rotzooi die hij dacht aan te treffen. De interesse was gewekt.
Op dat moment waren de eerste hoofdstukken van de geschiedenis van Parson Brown al geschreven. Al sinds de jaren negentig werkte Danny met schoolvriend Andre; van Arnhem aan een omvangrijk muzikaal oeuvre. Thuis, op een zolderkamertje, knutselden ze meer dan honderd zeer uiteenlopende liedjes bij elkaar. Daar deden ze verder weinig mee, totdat ze besloten maar weer eens een band op te richten. Ze zochten het dicht bij huis en kwamen terecht bij muzikanten die ze al vanaf de middelbare school kenden, Rolf Hofkes en Mark Solleveld. Een drummer vonden ze op Marktplaats, maar die werd na verloop van tijd vervangen door Rob van 't Veld, die met Andre weer in een ander bandje speelde. Binnen de context van Parson Brown groeiden de liedjes langzaam naar elkaar toe en ontstond er een onmiskenbaar eigen geluid.
Gestimuleerd door De Zwart, die inmiddels samen met Pim van der Kolk het platenlabel 21st Century Music opzette, stak de band veel tijd en moeite in het uitwerken van een stapel demo's. Het resultaat maakte indruk: Parson Brown kreeg niet alleen de beschikking over een ruim budget voor de opnamen van een album, maar ook carte blanche in artistiek opzicht. In het voorjaar van 2007 werd het debuutalbum opgenomen in de Bullet Sound Studio's in Nederhorst den Berg. Zelf geproduceerd, maar wel in nauwe samenwerking met de zeer gerenommeerde engineer Han Nuijten.
The Farewell State, zoals het album heet, laat een volwassen rockband horen met een frontman die een intrigerend stemgeluid weet te koppelen aan een indringende performance. Herinneringen aan seventies-progrock en David Bowie dringen zich op, invloeden van Nick Cave, Elbow en dEUS klinken door. Maar of het nu gaat om de folky opener The Line, de energieke rock van Waterhole Surfer en Kotla, de pure pop van Mexican Standoff en Nothing Lasts Forever of de monumentale sleutelnummers The Trees That Whisper en The Velvet Fist, altijd staat het liedje voorop.
In november 2007 kwam de eerste single uit, Waterhole Surfer. Die kon en kan rekenen op flink wat airplay op zenders als 3FM, KinkFM en TMF. Parson Brown speelde live en met veel succes in o.a. Nachtegiel (3FM), het Radio 1 Journaal en TROS Muziekcafé (Radio 2). De tweede single Mexican Standoff is een hit geworden in 2008.
Parson Brown is vernoemd naar de sneeuwpop die figureert in de kerstevergreen Winter Wonderland. Overigens kwam Parson Brown al voor in een gedicht in 1896, bijna veertig jaar voor Winter Wonderland geschreven werd. Dat maakt Parson Brown een tikkeltje mysterieus. Wie hij precies is en waarom hij doet wat hij doet, is voor niemand volstrekt duidelijk.

Direct boeken In 3 simpele stappen snel jouw artiest geboekt. Voeg toe aan programma Stel je programma samen.

Hot news

Discografie

2008 Mexican Standoff (falling into..  
2008 The trees that whisper  
2007 Waterhole Surfer